يەر

مەنىسى

قۇرۇقلۇق.

مەنىسى

جاي ، ئورۇن ، يەر ، ماكان ، مەرتىۋە؛ مەملىكەت؛ [يەر ئۆيلەمەك --- تەزىم قىلماق ،ھۆرمەت يۈزىسىدىن ئېگىلمەك]؛ [يەر بەرمەك --- جاي بەرمەك]؛ [يەر تاپماق ---ئورۇنلاشماق]؛ [يەر ئەلى --- يەر يۈزىدە ياشىغۇچى خەلق]؛ [يەر قۇيى --- يەر يۇتسۇن، يەر بىلەن يەكسان بولسۇن ، يوقالسۇن دېگەن مەنالاردا ؛ قاغىش]؛ [يەرگە تۈشمەك --- تۆۋەن چۈشمەك ، يەرگە چۈشۈپ تەزىم قىلماق]؛ [يەرلىك ئۆز يەرىگە --- جاي - جايىغا ، ھەركىم ئۆز ئورنىغا]؛ [يەرى بار --- ئورنى بار ، ئورۇنلۇق]؛ [يەر ئۈزرە كەلمەك --- دۇنياغا كەلمەك،تۇغۇلماق]؛ [يەر تۇتماق --- ماقۇل بولماق؛ ئورۇنلاشماق]؛ [يەر يىرتماق --- يەر ھەيدىمەك]؛